Do bizantyjczyków dołączyli wyznający chrześcijaństwo Arabowie i dzięki temu ich połączone siły były znacznie liczniejsze od wojsk al-Walida. Bizantyjski dowódca, pewny wygranej wobec zdecydowanej przewagi liczebnej, miał wysłać, utrzymaną w buńczucznym tonie, wiadomość do Arabów w której domagał się bezwarunkowej kapitulacji. Al-Walid miał wówczas powiedzieć, że odpowiedzi na te żądanie udzieli na polu bitwy.
Bitwa Al-Walid czekał biernie gdy przeciwnicy przekraczali Eufrat, ale gdy tylko ich przeprawa zakończyła się, wydał muzułmanom rozkaz do ataku. Połączone siły bizantyjsko-perskie miały pozycję podobną do tej co w bitwie pod Mazar i Arabowie przyjęli dokładnie taką samą taktykę co wówczas. Al-Walid związał w walce główne oddziały przeciwnika i atakował go na flankach, odcinając w tym samym czasie możliwość przeprawy przez rzekę. Perskie i bizantyjskie flanki nie wytrzymały ataków Arabskich i zostały rozbite a muzułmanie przeszli wówczas do frontalnej szarży, kŧóra zakończył się totalną klęską przeciwnika i olbrzymimi stratami, ponieważ żołnierze z pokonanych oddziałów nie mieli jak uciec na drugi brzeg.