Tam został przyjęty do Błękitnej Armii i w jej składzie powrócił do kraju. Walczył w III powstaniu śląskim oraz na wojnie z bolszewikami 1919–1920.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 234. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 48 pułk piechoty. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 48 pułku piechoty w Stanisławowie. Z dniem 1 listopada 1922 został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1923 roku został przeniesiony do 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 22 lipca 1927 do 12 listopada 1935 dowodził 6 pułkiem piechoty Legionów w Wilnie. 24 grudnia 1929 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty.