Gambit Evansa – otwarcie szachowe, wariant partii włoskiej, który charakteryzuje się sekwencją posunięć:
e4 e5 Sf3 Sc6 Gc4 Gc5 b4
Jest to debiut otwarty. W klasyfikacji encyklopedii otwarć szachowych jest oznaczony kodami ECO C51–C52.
Nazwa gambitu pochodzi od nazwiska walijskiego szachisty Williama Evansa, który jako pierwszy podał jego analizy. Po raz pierwszy Evans zastosował swój gambit w partii ze szkockim mistrzem Alexandrem McDonnellem, granej w 1827 roku w Londynie (z inną kolejnością posunięć: 4.O-O d6 5.b4). Wkrótce gambit zyskał dużą popularność, głównie za sprawą rozegranego w 1834 roku meczu Alexander McDonnell – Louis de la Bourdonnais, w którym pojawił się wielokrotnie. Uważano, że daje on decydującą przewagę białym, jeśli tylko potrafią one wykorzystać inicjatywę i możliwości ataku w ostrych, kombinacyjnych kontynuacjach. W 1852 roku Adolf Anderssen wygrał słynną wiecznozieloną partię z Jeanem Dufresne, w której gambit doprowadził do serii efektownych poświęceń. Chętnie sięgali po niego inni wybitni szachiści XIX wieku, między innymi Paul Morphy i Michaił Czigorin. Na początku XX stulecia Emanuel Lasker wskazał czarnym solidną obronę, co spowodowało znaczny spadek zainteresowania gambitem.