W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku sporadycznie stosowali go arcymistrzowie John Nunn i Jan Timman. W 1995 roku na turnieju w Rydze Garri Kasparow w efektownym stylu pokonał Viswanathana Ananda w 25 posunięciach gambitu Evansa, poświęcając w debiucie dwa pionyKasparov vs Anand, Riga, Tal's Memorial 1995.
Ideą gambitu jest poświęcenie piona w zamian za zdobycie przewagi w centrum i szybszy rozwój figur. Po przyjęciu przez czarne gambitowego piona 4...G:b4 białe zyskują tempo ruchem 5.c3 i są gotowe do walki o centrum ruchem d2-d4. Przy nieuważnej obronie czarnych białe mogą przeprowadzić szybki atak na słaby punkt f7 (hetman ma do dyspozycji pole b3). Ich atutem jest również łatwe rozwinięcie czarnopolowego gońca, który po ewentualnym Ga3 może przeszkodzić czarnym w wykonaniu roszady. Czarne mogą nie przyjąć darowanego piona, usuwając gońca spod bicia ruchem 4...Gb6. Jest to mniej popularna kontynuacja, ponieważ czarne w ten sposób tracą cenne tempo we wczesnej fazie debiutu.
Przypisy
Wybrana literatura Tim Harding, Bernard Cafferty (1997), Play the Evans Gambit, Cadogan, Michael Rohde (1997), The Great Evans Gambit Debate, Thinkers' Press,
Linki zewnętrzne Chessgames.com opening explorer
Kategoria:Gambity