Przepisy o postępowaniu nieprocesowym w okresie PRL uniknęły socjalistycznych naleciałości, nie były więc w zasadzie reformowane po 1989 roku.
W postępowaniu nieprocesowym są rozpoznawane również sprawy z zakresu prawa publicznego – przewidziane w Kodeksie wyborczym sprawy dotyczące wyborów Prezydenta RP, do Sejmu, Senatu, Parlamentu Europejskiego, rad gmin, powiatów, sejmików województwa, a także wyborów wójta, burmistrza i prezydenta miasta.
Rozwiązania polskiego kodeksu z 1964 Postępowanie nieprocesowe nie jest w Kodeksie postępowania cywilnego uregulowane wyczerpująco i w sposób samodzielny. Do postępowania tego stosuje się przepisy o procesie (art. 13 § 2 k.p.c.) – w sposób odpowiedni, to znaczy z poszanowaniem odmienności tego postępowania. W pierwszej kolejności stosuje się przepisy regulujące dane postępowanie, w następnej – ogólne przepisy o postępowaniu nieprocesowym, a na końcu przepisy o procesie.
Niezależnie od powyższego stosuje się jeszcze inne przepisy k.p.c. odnoszące się do wszelkich spraw cywilnych, np. Tytuł wstępny. Przepisy ogólne, lub Cz.