W postępowaniu tym nie ma stron procesowych – są uczestnicy postępowania o identycznym statusie procesowym (art. 510 k.p.c.). Legitymację do udziału w sprawie ma ten, którego praw będzie dotyczyć wynik postępowania. Sąd ma obowiązek z urzędu wezwać do udziału w postępowaniu zainteresowanego, który nie bierze w nim udziału.
Mniej rygorystyczne, niż w procesie, są reguły prowadzenia postępowania – nie ma bezwzględnego obowiązku rozpoznawania spraw na rozprawie (art. 514 k.p.c.), a niestawiennictwo uczestników nie tamuje postępowania (art. 513 k.p.c.).
Sprawa rozpoznawana w postępowaniu nieprocesowym kończy się nie wyrokiem, lecz postanowieniem (art. 516 k.p.c.). Jest to jednak tzw. postanowienie co do istoty sprawy, odmienne, niż postanowienie w kwestii wpadkowej. Postanowienie co do istoty sprawy jest zaskarżalne apelacją (art. 518 k.p.c.). Prawomocne postanowienie oddalające wniosek może zostać zmienione w razie zmiany okoliczności sprawy (art. 523 k.p.c.), możliwość zmiany prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy przewidują również niektóre przepisy szczególne (np. art.