Powrócił do Polski.

Po wojnie studiował w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie i był redaktorem dwutygodnika literacko-społecznego „Pokolenie” (1946–1947). W 1949 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejKryptonim „Gracze”. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony robotników i Komitetu Samoobrony społecznej „Kor” 1976–1981, wybór, wstęp i opracowanie Łukasz Kamiński i Grzegorz Waligóra, Warszawa 2010, s. 128., do której należał do rozwiązania w 1990Leszek Próchniak, Magdalena Filip, Sławomir M. Nowinowski, Niezależność najwięcej kosztuje relacje uczestników opozycji demokratycznej w Łodzi 1976-1980, Łódź 2008, s.101.. Był członkiem zespołu redakcyjnego tygodnika „Nowa Kultura” (1950–1951), zastępcą redaktora tygodnika „Kultura” (1963–1971), a od 1975 kierownikiem literackim Teatru Powszechnego w Warszawie. Otrzymał nagrodę państwową II stopnia. W roku jubileuszu 45-lecia LWP 12 października 1988 roku otrzymał Nagrodę I stopnia Ministra Obrony Narodowej w dziedzinie literatury.

20 sierpnia 1980 roku podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s.])..