Frunzego.

Po napaści Niemiec na ZSRR dowodził artylerią 16 Armii, Frontów: Briańskiego, Stalingradzkiego, Dońskiego, Centralnego, Białoruskiego oraz 1 Frontu Białoruskiego. Podczas wielkiej wojny ojczyźnianej brał udział w bitwach pod: Smoleńskiem, Moskwą, Stalingradem oraz w walkach na łuku kurskim i o Dniepr, a także w operacjach: Bagration, wiślańsko-odrzańskiej (w tym w walkach o Poznań), wschodniopomorskiej i berlińskiej.

W literaturze radzieckiej przypisuje mu się upowszechnienie i stosowanie w praktyce takich pojęć sztuki wykorzystania współczesnej artylerii jak „natarcie artyleryjskie”, „podwójny wał ogniowy”, „zmasowane uderzenie artyleryjskie”.

Po II wojnie światowej był zastępcą dowódcy, dowódcą artylerii Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech (1945–1950), a następnie pierwszym zastępcą dowódcy (1950–1952), dowódcą (1952–1953) i zastępcą dowódcy (1953–1958) artylerii Armii Radzieckiej. 11 marca 1955 został mianowany do stopnia marszałka artylerii. W latach 1958–1965 służył na stanowisku szefa Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych, a w latach 1965–1968 był inspektorem generalnym Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

W latach 1918–1923 członek RPK(b) i ponownie od 1932 WKP(b)/KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2.