W 1956 r. zrehabilitowano go. Służył w Bogorodzkim soborze katedralnym w Wołogdzie. W 1961 r. ukończył seminarium duchowne w Leningradzie, po czym rozpoczął naukę w tamtejszej akademii duchownej. Po jej ukończeniu w 1961 r., pozostał w niej jako wykładowca. Od 1962 r. był członkiem oddziału cerkiewnych kontaktów wewnętrznych Patriarchatu Moskiewskiego. W 1964 r. został docentem w katedrze historii zachodnich konfesji. W 1965 r. uzyskał tytuł profesora. Jednocześnie został członkiem komitetu szkoleniowego przy Synodzie Świętobliwym i międzynarodowej komisji teologicznej ds. dialogu z Kościołem Anglikańskim. Od 1966 r. działał w komitecie centralnym rady wszechświatowej Patriarchatu Moskiewskiego. Od 1968 r. stał na czele katedry nauk teologicznych akademii. Jednocześnie został członkiem komisji "wiara i zamiłowanie" wszechświatowej rady cerkwi. Od 1969 r. był członkiem komisji ds. problemów jedności chrześcijańskiej przy Synodzie Świętobliwym. W lutym 1971 r. został magistrem teologii, zaś w 1986 r. doktorem teologii. Prowadził badania teologiczne. Uczestniczył w krajowych i międzynarodowych konferencjach. Otrzymał liczne nagrody religijne i państwowe. Był autorem artykułów w pismach religijnych. W 1989 r. został członkiem komisji synodalnej ds. kanonizacji świętych Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. W 1990 r.