W 1916 roku uczestniczył w zjeździe ludowym w Warszawie, na którym przedstawił projekty uchwał wyrażających sprzeciw wobec rekrutacji do „Polnische Wehrmacht” (poparte przez większość delegatów). Apelował też o powołanie tymczasowego rządu narodowego (z katolickim królem) i ustalenie zasad demokratycznych wyborów do Sejmu Ustawodawczego. Jako administrator parafii Lubień (1918) publikował artykuły dotyczące sytuacji na wsi, z apelami o zakładanie organizacji spółdzielczych, kulturalnych i oświatowych; brał też udział w założycielskim zjeździe Polskiego Zjednoczenia Ludowego (PZL).
W roku 1919 został wybrany do Sejmu Ustawodawczego (z listy PZL). W Sejmie był wiceprezesem, a potem prezesem klubu Narodowego Zjednoczenia Ludowego oraz aktywnym członkiem komisji aprowizacyjnej, ochrony pracy i odbudowy kraju – złożył 11 interpelacji, brał czynny udział w przygotowywaniu „Uchwały w przedmiocie zasad reformy rolnej” (czerwiec-lipiec 1919) i „Ustawy o wykonaniu reformy rolnej” (lipiec 1920).