Edmund Bursche (ur. 17 lipca 1881 w Zgierzu, zm. 26 lipca 1940 w KL Gusen) – polski teolog ewangelicki, pastor, historyk Kościoła i proboszcz, przyrodni brat biskupa Juliusza Burschego.
Życiorys Był synem proboszcza ewangelicko-augsburskiego w Zgierzu, późniejszego superintendenta w Płocku Ernsta Wilhelma Burschego z jego drugiego małżeństwa z Marią Matyldą z domu Harmel.
Po ukończeniu nauki w IV Gimnazjum w Warszawie studiował na wydziale teologii ewangelickiej na uniwersytecie w Tartu. Był członkiem Konwentu PoloniaAntoni Minkiewicz, „Konwent Polonia”, 1828–1978, [w:] Zeszyty Historyczne, zeszyt 46, Paryż 1978, s. 222.. W roku 1905 został ordynowany na pastora Kościoła Ewangelickiego i został diakonem i proboszczem różnych gmin Ziemi Łódzkiej, ostatnio w Łowiczu. W roku 1915 został zesłany w głąb Rosji, skąd powrócił w roku 1918. Za sprzeciw wobec tworzenia odrębnych szkół dla dzieci ewangelickich został uwięziony przez niemieckie władze okupacyjne i odzyskał wolność 11 listopada 1918.
W latach 1919–1920 studiował teologię na uniwersytecie w Bazylei. W latach 1922–1939 pięciokrotnie pełnił obowiązki dziekana Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a w roku 1929 powołany na profesora teologii ewangelickiej na tejże uczelni.