Pokonanie Napoleona Bonaparte w 1814 i Kongres wiedeński w 1815 stworzyły warunki do odbudowy struktur wielu zakonów i kongregacji. Głównym promotorem odbudowy zakonu kanoników regularnych był Vincenzo Garofoli (zm. 1839), członek Kongregacji Renańskiej. Już w okresie napoleońskim zebrał on niedobitki kanoników regularnych z Kongregacji Laterańskiej oraz Renańskiej i utworzył dla nich wspólny dom zakonny w Neapolu, a po 1814 zaczął działać w Rzymie na rzecz odbudowy i zjednoczenia obu tych kongregacji. Projekt ten został zrealizowany w 1823 i w ten sposób powstała Kongregacja Kanoników Regularnych Laterańskich Najświętszego Zbawiciela. Początkowo liczyła ona zaledwie 105 kanoników, zamieszkujących wyłącznie w domach na terenie Italii, jednak w ciągu następnych kilkudziesięciu lat zdołała odbudować swą pozycję i odzyskała bądź wchłonęła wiele domów kanonickich także spoza Italii, między innymi krakowską prepozyturę Bożego Ciała (1859). We Francji powstała w 1871 nowa Kongregacja Kanoników Regularnych Niepokalanego Poczęcia. Z kolei w Austrii kilka niezależnych dotąd domów kanonickich zjednoczyło się w Kongregację Austriacką (1907).