Podczas fenickiej kolonizacji Afryki kult Melkarta został przeniesiony najpierw do Kartaginy, a następnie do kolonii kartagińskich w Hiszpanii – do Kadyksu i Kartageny.
Melkart jako bóstwo odgrywał kluczową rolę w corocznym fenickim święcie wiosennym, w którym umierał, a następnie zmartwychwstawałMaria-Eugenia Aubet, The Phoenicians and the West: Politics, Colonies, and Trade (Cambridge: Cambridge University Press, 1993), 127—8.
Melkart (Melikertes) znany był w mitologii greckiej. Pochodzący z drugiego tysiąclecia p.n.e. beocki mit o poszukiwaniach Europy przez tyryjskiego Kadmosa, założeniu Teb i zasianiu zębów węża wskazuje na wędrówkę i osiedleniu się w Beocji plemienia semickiego oraz zdobyciu władzy nad zwaśnionymi Pelazgami. Później bóstwo fenickie utożsamione zostało z Heraklesem.
W pierwszej połowie IX wieku p.n.e. kult Melkarta poszerzał się o tereny północnego królestwa Izraela. Panujący wówczas król Achab, dążąc do integracji izraelsko-kananejskiej, pozwolił na rozwój synkretyzmu rodzimego kultu Jahwe i Melkarta, któremu patronowała pochodząca z Tyru królewska małżonka IzebelМ. Элиаде, История веры и религиозных идей, T. 1, От каменного века до элевсинских мистерий, s. 156..