Ignacy z Laconi (Vicenzo Peis) OFMCap (ur. 10 grudnia 1701 r. w Laconi, zm. 11 maja 1781 r. w Cagliari) – kapucyn, święty katolicki.

Do zakonu wstąpił w 1721 r.; od 1741 r. spełniał obowiązek kwestarza we wspólnocie Braci Mniejszych Kapucynów w Cagliari. Odznaczał się szczególnym kultem do Matki Bożej; cieszył się sławą cudotwórcy; beatyfikowany w 1940 r. przez papieża Piusa XII, kanonizowany w 1951 r. (jako pierwszy Sardyńczyk); jego wspomnienie liturgiczne przypada 11 maja. W ikonografii przedstawiany na modlitwie przed figurą Najświętszej Maryi Panny, z atrybutami kwestarza: laską i workiem kwestarskim na ramieniu.

Powołanie Vincenzo Peis urodził się 10 XII 1701 r. w Laconi (w języku sardyńskim Làconi) na Sardynii, w rodzinie rolniczej. Był słabej budowy ciała, nie posiadał żadnego wykształcenia i nie chodził do żadnej szkoły. Po urodzeniu jego matka ofiarowała go św. Franciszkowi. W głębi serca pragnęła, żeby jej syn należał do Zakonu Franciszkańskiego, ale ojciec był temu przeciwny. Gdy Vincenzo ciężko zachorował, w krytycznym momencie przyrzekł Bogu, że jeżeli wyzdrowieje wstąpi do zakonu kapucynów. W wieku 20 lat udał się do furty klasztornej w Cagliari i prosił o przyjęcie do wspólnoty. Początkowo prowincjał, o.