Oprócz doskonałego zachowywania ubóstwa i czystości wypełniał też dokładnie ślub posłuszeństwa, o którym mówił: „Posłuszeństwo zakonne powinno być ślepe i ochocze”.
Szczególną cechą duchowości Ignacego była jego cześć do Matki Bożej, która objawiała się w częstym odmawianiu różańca. Podczas kwesty uczył prawd wiary, opowiadał o świętych i propagował różaniec.
Beatyfikacja i kanonizacja Beatyfikacja Ignacego odbyła się dopiero 16 VI 1940 roku. Tak długi proces beatyfikacyjny był spowodowany przedłużającą się wojną domową we Włoszech oraz represjami, które dotknęły kapucynów na Sardynii. 13 V 1940 roku doczesne szczątki błogosławionego Ignacego, które mimo upływu 160 lat nie uległy rozkładowi, zostały umieszczone w marmurowym sarkofagu z napisem: „W prostocie i niewinności swego serca kroczył wobec Boga po wszystkie dni swego życia”. W październiku 1951 roku Pius XII ogłosił Ignacego z Lakoni świętym Kościoła katolickiegoInternetowa Liturgia Godzin.
Przypisy
Bibliografia Święci zakonu oo. Kapucynów, Przekład: o. Czesław Franciszek Bąk OFMCap. Tytuł oryginału: Die Heiligen des Kapuzinenordens Im Verlag der bayerischen Kapuziner o. Edilbert Lindner OFMCap. Gdańsk 1984
Encyklopedia katolicka, t.VI, s.
Kategoria:Włoscy kapucyni Kategoria:Urodzeni w 1701 Kategoria:Zmarli w 1781 Kategoria:Beatyfikowani przez Piusa XII Kategoria:Kanonizowani przez Piusa XII Kategoria:Włoscy święci franciszkańscy