Duchowość i świadectwo życia Przez 40 lat życia, brat Ignacy był kwestarzem, czyli zajmował się zbieraniem jałmużny dla wspólnoty zakonnej, ale również dla ubogich, którzy co dzień przychodzili do klasztornej furty. Chodził również z darami do tych, którzy potrzebowali, ale wstydzili się przyjść do klasztoru prosić o pomoc. Gdy pewnego roku zapanował głód i gwardian martwił się czy będzie co jeść, brat Ignacy powiedział mu: „Bóg zatroszczy się o nas. Trzeba się modlić”. Po modlitwie udał się z pomocnikiem na kwestę i kazał mu nazbierać kamieni i zanieść z powrotem do klasztoru. Gdy wracając do domu przechodził przez furtę, kamienie zamieniły się w pachnący chleb. Ignacemu z Laconi przypisuje się wiele cudów, w tym uzdrawianie z chorób, czytanie w myślach, przepowiadanie przyszłości.
Br. Ignacy odznaczał się radykalnym ubóstwem, tak jak założyciel jego zakonu, św. Franciszek z Asyżu. Posiadał jeden habit, jego łóżkiem było kilka zwykłych desek, a pod głowę kładł sobie drewniany klocek. Po jego śmierci, w celi zakonnej znaleziono zaledwie kilka przedmiotów: biczownicę, różaniec, księgę reguły zakonnej. W procesie kanonizacyjnym podkreślano jego szczególny umiar w jedzeniu i wstrzemięźliwość w spaniu. Wystarczały mu trzy godziny snu na twardych deskach.