Maleje wtedy szansa na uzgodnienie kompromisu oraz łagodny przebieg konfliktu, ponieważ zbiorowości upośledzone są dobrze zorganizowane i wyalienowane, aby wywrzeć presję na zmianę w dystrybucji zasobów. Gwałtowna konfrontacja staje się dla nich jedynym zasobem przezwyciężenia oporu panujących. Taki gwałtowny konflikt powoduje wielkie zmiany we wzorach organizacji społecznej. Wielu teoretyków, szukających przyczyn konfliktu czerpie inspirację od Marksa ukazując rzeczywistość społeczną przepełnioną konfliktami w związku z nierównym podziałem zasobów.
Teoria konfliktu Maxa Webera Max Weber miał krytyczny stosunek do Marksowskiej teorii konfliktu. Sądził, że rozwój historii jest uwarunkowany czynnikami empirycznymi. Jego zdaniem konflikt nie jest nieuchronny. Pomimo tego, podobnie do Marksa uważał, iż konflikt jest w zależności z „charyzmatycznymi przywódcami”, którzy mają siłę, aby zmobilizować podporządkowanych. Nie zawsze jednak w systemach nierówności dochodzi do rewolucyjnego konfliktu. Max Weber wielokrotnie w swoich pracach podkreślał przechodzenie od społeczeństw opartych na panowaniu tradycyjnym do takich, które cechują się panowaniem racjonalno-tradycyjnym.