Przez Niemców bydgoskich nazywany był „królem polskim”. Po utworzeniu w końcu 1918 Rady Ludowej na miasto Bydgoszcz i przedmieścia, pełnił w niej funkcję skarbnika. 19 stycznia 1920 uczestniczył w historycznym akcie inkorporacji Bydgoszczy do Polski. W sierpniu 1920 mianowano go radnym komisarycznej Rady Miejskiej, a 30 czerwca 1921 został członkiem magistratu. Podlegały mu sprawy kasy oszczędności, rzeźni i hali targowej. W 1921 i 1925 wybierano go na stanowisko III honorowego radcy miejskiego.
Uczestniczył w organizacji polskiego życia gospodarczego w Bydgoszczy. Był członkiem wielu instytucji i organizacji. m.in. Rady Nadzorczej Towarzystwa Akcyjnego „Fema”, prezesem i członkiem honorowym Towarzystwa Przemysłowo-Rzemieślniczego, członkiem Rady Nadzorczej Sp. Akc. Karbid Wielkopolski oraz prezesem Rady Nadzorczej Tow. Akc. Drukarnia Bydgoska, działał w Towarzystwie Uczni Kupieckich. Autor wspomnień dotyczących powstania wielkopolskiego.
Zmarł 8 czerwca 1930 w Bydgoszczy. Został pochowany na cmentarzu Nowofarnym. W nekrologach zaliczono go do „starej gwardii patriotów – Polaków w Bydgoszczy, którzy obywatelstwo i lud polski prowadzili ku odrodzeniu Polski nie bacząc na nic i na nikogo”.