Barnim I zmarł 13 lub 14 listopada 1278 w Dąbiu i został pochowany w kościele NMP w SzczecinieZ. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 63.J.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 73.. Wg innych przekazów Barnima I pochowano w prezbiterium kościoła cystersów w KołbaczuZygmunt Świechowski, Kościół cysterski w Kolbaczu [w:] Sztuka Pomorza Zachodniego, Warszawa 1973, s.43.
Barnim I a templariusze Istnieją przesłanki, że przesiąknięty wielkimi ideami zakonu templariuszy – Barnim I został bratem, tzw. gościem, rycerzem wspomagającym poczynania zakonu. Od lat 30. XIII w. był stałym bywalcem na zakonnych dworach, albo w otoczeniu rycerzy tego zakonu, m.in. Tempelhoff, Lietzen oraz Rurka.
Barnim korzystał z doradztwa templariuszy z brandenburskich i pomorskich komandorii. Przynależność do zakonu przedstawił w swojej pieczęci, na której umieścił templariuszowski symbol świątyni oraz starożytny symbol słońca, złota, czyli władzy. Są to znaki niespotykane, na żadnych innych pieczęciach książęcych z tego okresu. Charakterystyczne dla jego władzy było również nadawanie okręgów grodowych i innych włości na rzecz zakonu templariuszy.