W 1235 nadał zakonowi żyzne ziemie pomiędzy Rurzycą a Tywą i przeniósł wszelkie prawa na ich rzecz, zwolnił od wszelkich ceł na terenie księstwa i zobowiązał jako swych wasali do udziału w wyprawach zbrojnych. Templariusze mieli prawo do zasiadania w radzie książęcej. Według K. Ślaskiego miało to na celu uniezależnienie polityki panującego dynasty od elity możnowładztwa pomorskiego.
Życie prywatne Barnim był żonaty trzykrotnie. Po raz pierwszy z Marianną księżniczką szwedzką, córką króla Eryka X Knutssona i Rychezy duńskiej. Małżeństwo zawarte zostało prawdopodobnie w 1238. Z tego związku pochodziły: Anastazja (ur. w okr. 1239–1245, zm. 15 marca 1317) – żona Henryka I Pielgrzyma, księcia meklemburskiego na Wyszomierzu, Jadwiga (ur. ?, zm. ?) – domniemana żona Jana I, margrabiego brandenburskiego, NN, córka (ur. ?, zm. ?) – żona Przybysława, księcia meklemburskiegoE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 143–151, 155–158..
Drugą żoną księcia została księżniczka Małgorzata meklemburska (lata 1252–1253), córka Mikołaja I na Orlu (Werle) i Jutty von Anhalt. Była matką: Bogusława IV (ur. w okr. 1254–1255, zm.