oba silniki umieszczone były w kadłubie samolotu. Takie rozwiązanie, w porównaniu z klasycznym układem z silnikami w skrzydłach, zmniejszało opory aerodynamiczne o około 30%, a także ułatwiało pilotaż, dając dwusilnikowej konstrukcji charakterystykę samolotu jednosilnikowego. Do koncepcji układu pchającego powrócono w 1945 przy projekcie samolotu sportowego.
Opis konstrukcji Cloudster II był dolnopłatem ze skrzydłem laminarnym, z wciąganym w locie podwoziem trójkołowym z kołem przednim. Bardzo szeroki rozstaw głównych kół podwozia wynoszący 15 stóp (5,5 m) dawał mu bardzo dobrą stabilność przy starcie i lądowaniu.
Napęd stanowiły dwa, chłodzone powietrzem, sześciocylindrowe silniki Continental E-250 o mocy 250 KM każdy umieszczone za kabiną. Silniki napędzały dwułopatowe śmigło o średnicy 8 stóp (2,4 m), za pośrednictwem trzyczęściowego wału z myśliwca Bell P-39 Airacobra. Powietrze potrzebne do chłodzenia silników wciągane było przez dwa duże wloty powietrza po obydwu stronach kadłuba.
Kabina samolotu mieściła do pięciu osób – z przodu znajdowały się dwa osobne fotele dla pilota i drugiego pilota lub pasażera, z tyłu umieszczono ławkę dla trzech osób.