Ustawa, w której brakowało odniesień do nieżyjącego biskupa, została podpisana przez cesarza Mikołaja I 28 grudnia 1832 roku.
Następnie główną rolę w zarządzaniu kościołem zaczęli prowadzić Niemcy z zachowaniem autonomii trzech prepozytur na terenie Ingrii.
Należy zaznaczyć, że pomimo fińskich parafii kościoła luterańskiego, oddzielny kościół dla Finów nie istniał. Wszystkie parafie wchodziły w skład struktury uznanej przez państwo, co miało zarówno strony pozytywne, jak i negatywne. Kościół wspierany był przez państwo i miało ono czynny udział w jego finansowaniu. Z drugiej strony działalność kościoła była pod ścisłym nadzorem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które określało miejsca zakładania nowych parafii i język w nich używany, przy czym wygłaszanie kazań w języku rosyjskim było zakazane do 1905 roku.
Okres sowiecki W pierwszych latach władzy sowieckiej jej stosunek do kościoła fińskiego był na tyle pozytywny, że pozwolono na nie tylko organizację osobnego kościoła dla Finów, ale także zezwolono na wygłaszanie kazań w języku rosyjskim. W styczniu 1919 roku przedstawiciele zborów fińskich zebrali się w Petersburgu i sformułowali Komitet Fińsko-Ingryjskich Zborów Ewangelicko-Luterańskich.