Tymczasowy powrót w latach 1942–1943 thumb|Raynaud Yulёnen Na terytorium opanowanym przez Niemców w czasie II wojny światowej mieszkało około 63 tysięcy Ingrian. Dla sprawdzenia warunków ich życia powołana została komisja, która odwiedziła Gatczynę, Puszkin, Krasnoje Sielo, Tosno i Wołosowo. W wyniku ustaleń komisji co do potrzeb duchowych społeczności, w sierpniu 1942 roku z Finlandii zostaje przysłany kapelan wojskowy Juhani Yaskelyaynen. Wiosną 1943 roku dołącza do niego nowo wyświęcony pastor Jussi Tenkku oraz Raynaud Yulёnen (który w latach 30. służył w parafiach Estońskiej Ingrii). Znów zaczęło działać około 20 zborów, prowadzono nauki przedkonfirmacyjne, sprawowano sakramenty. Jednak w 1943 roku, w związku z deportacją Ingrian do obozu koncentracyjnego w Klooga próba odrodzenia kościoła zakończyła się. Ostatnie nabożeństwo poprowadził Raynaud Yulёnen w parafii Skworica.
Odrodzenie thumb|220px|Pastorzy Juhana Vaasseli, Paavo Haimi i Matti Kukkonen we wsi Koltusze w 1958 r. Aż do 1950 roku wśród Ingrian praktykowane były tajne spotkania wierzących prowadzone przez kobiety, najbardziej znanymi spośród nich była Maria Kajava i Katri Kukkonen, bywały też przewodzone przez charyzmatycznych kaznodziejów.