W 1953 roku powróciło z zesłania dwóch ocalałych pastorów – Juhana Vaasseli i Paavo Haimi, którzy w miarę możliwości prowadzili duchową opiekę nad wiernymi powracającymi do domów rodzinnych. Duchowni osiedlili się w Pietrozawodsku. Po ich powrocie życie duchowe Karelii ożywiło się. Ludność znowu mogła przyjmować Sakrament Ołtarza oraz brać udział w naukach konfirmacyjnych. Z powodu dużej liczby uczęszczających na nabożeństwa, były one latem prowadzone na cmentarzach. Często były one rozgramiane przez milicję. W końcu lat 60. Finowie-Ingrianie weszli w skład członków Estońskiego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego, pierwsze nabożeństwo prowadzone przez estońskiego pastora Elmera Kula odbyło się w starym kościele w Narwie. Duchowny nie znał języka fińskiego, więc nabożeństwo było prowadzone dzięki przygotowanej transkrypcji. Kościół na 250 miejsc zgromadził podczas pierwszego nabożeństwa 800 ludzi. W 1969 zarejestrowana została druga parafia luterańska (jako pierwsza na terytorium Rosyjskiej FSRR) mieszcząca się w Pietrozawodsku, a w 1977 kolejny – w Puszkinie.