Teoria deskrypcji – teoria analizy logicznej zdań zawierających deskrypcje określone, sformułowana przez Bertranda Russella w artykule On Denoting z 1905 roku. Jej celem jest pokazanie, że wyrażenia takie jak „obecny król Francji”, „autor Waverleya” albo „najwyższy szczyt świata” nie muszą być traktowane jak zwykłe nazwy własne, lecz mogą być analizowane jako części zdań o strukturze kwantyfikacyjnej.
Russellowska teoria deskrypcji była odpowiedzią na problem wyrażeń denotujących, które są zrozumiałe, choć nie odnoszą się do żadnego istniejącego przedmiotu, np. „obecny król Francji” albo „okrągły kwadrat”. Według Russella takie wyrażenia nie mają samodzielnego znaczenia w izolacji; znaczenie mają całe zdania, w których one występują.
Deskrypcje określone Deskrypcja określona, ang. definite description, to wyrażenie opisowe odpowiadające angielskim zwrotom typu „the F”, np. „the author of Waverley” albo „the present King of France”. W typowym użyciu sugeruje ono, że istnieje dokładnie jeden przedmiot spełniający dany opis.
W języku polskim, który nie ma przedimków, określoność takich wyrażeń wynika zwykle z kontekstu.