Główna nagroda konkursu wynosiła 100 tysięcy dolarów, było także pięć nagród dodatkowych po 10 tysięcy dolarów, które miały być przyznane samolotom spełniającym następujące wymagania techniczne: minimalna prędkość przelotowa wynosząca najwyżej 35 mil na godzinę (56 km/h), stabilny lot przez pięć minut przy porywistym wietrze bez dotykania przez pilota sterów przy prędkości od 45 do 100 mil na godzinę (72-160 km/h), bezsilnikowy lot do maksymalnej prędkości 38 mil na godzinę (61 km/h), lądowanie znad przeszkody o wysokości 35 stóp (11 m) z maksymalnym dobiegiem 300 stóp (91 m), start nad 35-stopową przeszkodą z maksymalnym rozbiegiem 500 stóp (152 m).
McDonnell wraz z dwoma znajomymi Constantinem Zakhartchenko i Jamesem Cowlingiem zdecydowali się wystawić do konkursu ich własny samolot. Założyli w tym celu spółkę J. S. McDonnell Jr & Associates i pracując po godzinach w prywatnym garażu zaprojektowali i zbudowali Doodlebuga (doodlebug to ogólna nazwa niewielkich latających robaczków, zazwyczaj odnosi się do owadów z rodziny mrówkolwowatych).