Wilhelm II Średni (ur. 30 marca 1469 r., zm. 11 lipca 1509 r.) – landgraf Dolnej Hesji od 1493 r., landgraf Górnej Hesji od 1500 r.
Życiorys Wilhelm był młodszym synem landgrafa Dolnej Hesji Ludwika II i Matyldy, córki hrabiego Wirtembergii-Urach Ludwika I. Początkowo był przeznaczony do stanu duchownego. Początkowo wychowywała go matka, a w 1479 r. wysłała go na dwór swego brata, hrabiego Wirtembergii-Urach Eberharda V. Ten wkrótce bardzo polubił swego podopiecznego i był niechętny wobec planów matki uczynienia z niego duchownego. Ostatecznie Wilhelm nie podążył ścieżką wyznaczoną przez matkę a po objęciu samodzielnych rządów przez starszego brata Wilhelma I Starszego zażądał od niego udziału w rządach. Widoczna była też różnica charakterów braci – młodszy miał charakter radosny i zamiłowanie do rycerskich uczynków. Te cechy zbliżyły młodego Wilhelma do króla Niemiec Maksymiliana I Habsburga, w którego otoczeniu często się pojawiał (m.in. w 1486 r., podczas jego elekcji i koronacji). W 1488 brał udział w zbrojnej wyprawie w celu uwolnienia uwięzionego Maksymiliana, z kolei w 1490 r. stawił się zbrojnie do udziału w wyprawie króla przeciw Węgrom.