Georges Poulet (ur. 29 listopada 1902 w Chênée, zm. 31 grudnia 1991 w Brukseli) – belgijski francuskojęzyczny historyk literatury i krytyk literacki, związany ze szkołą genewską.
Absolwent prawa i literatury na Uniwersytecie w Liège. W latach 1922–1935 publikował w pismach „Nord” i „Sélection” swoje recenzje i artykuły, używając pseudonimu „Georges Thialet”. Pracował na różnych uniwersytetach w Wielkiej Brytanii i USA jako wykładowca literatury francuskiej. Od 1957 był kierownikiem katedry literatury francuskiej na Uniwersytecie w Zurychu. W 1967 otrzymał tytuł profesorski na Uniwersytecie Nicejskim.
Podstawową kategorią w metodzie badawczej Pouleta była kategoria czasu wspólnie z kategorią przestrzeni. Zdaniem krytyka sposób przeżywania czasu i przestrzeni tłumaczyły zarówno samą egzystencję człowieka, jak i to, co tworzy jego umysł. W swoich pracach opisywał różne sposoby postrzegania i mierzenia czasu, od systemu godzinowego poprzez refleksje Bergsona o trwaniu i Gide’a o chwili. Jako podstawowe źródło każdego utworu literackiego widział nieprecyzyjną myśl człowieka i starał się analizować „wewnętrzną odległość” między pierwszą myślą leżącą u podstaw utworu i ostatecznym jego kształtem.