Spódnice szyto z 6-8 płatów tkaniny i miały 5-6 metrów szerokości. Zapaska – długi fartuch przewiązany w pasie. Fortuch – częściej płócienny niż adamaszkowy, składający się z dwóch zapasek, przedniej i tylnej, które zastępowały spódnicęBarbara Bazielich. Śląskie Stroje Ludowe. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1988, s. 83. Halka mały|Żywotek damski, z kolekcji Janiny MarcinkowejCzepek lub czepiec, składający się z siatkowej główki i prostokątnego, niezwykle dekoracyjnego czółka. Początkowo czółko miało jak najściślej przylegać do głowy, w późniejszym okresie stało się szersze. Czółka były haftowane w drobne motywy, gwiazdki lub kropki. Czepiec był wiązany z tyłu i przykryty czepinową, przeważnie płócienną chustą. W późniejszych okresach częściej spotykane były chusty wykonane z jedwabiu wiśniowozłote lub ciemnobrązowe, z motywem kwiatowym. Czepiec był robiony ręcznie i jego wygląd różnił się w zależności od wieku i majętności właścicielkiBarbara Bazielich. Śląskie Stroje Ludowe. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1988, s. 82-83. Przepaska – wzorzysta wstążka zawiązana w pasie w kokardę na przedzie sukni. Jej szarfy sięgały często końca sukni. Zimą kobiety okrywały ramiona wełnianą hacką, która była noszona również w cieplejsze dni. Bardziej eleganckim elementem stroju był szpencer – dopasowany do figury sięgający pasa kaftan.