Szyty z ciemnego sukna i zapinany na srebrna sprzączkę. Noszonym na co dzień odpowiednikiem szpencera, był prostszy kaftanik -jupka. Nogi okrywały nogawiczkami – dwumetrowymi, wełnianymi pończochami, marszczonymi na całej długości. Na stopy zakładano natomiast wełniane skarpety i lekkie, uszyte z jednego kawałka skóry buty – krypce.
Strój kobiecy w przekroju wiekowym Dzieci – Niezależnie od zamożności rodziców, dziewczynki ubierano skromnie przeważnie w długie lniane koszule w pasie. Panny – Wersja stroju była jednakowa dla panien i mężatek. Różniły je ilość zdobień i fakt, że dziewczęta chodziły z odkryta głową niezależnie od pory roku. Charakterystycznym elementem jest gruby warkocz w który wlatywano białą tasiemkę, a całość wiązano kolorowa wstążką. W okresie świątecznym wiejskie dziewczyny przystrajały głowę wiankami z kwiatów. Mężatki – Niezwykle efektowny był cieszyński strój panny młodej, zwanej również młoduchą. Głowę początkowo okrywał złoty wieniec, później zaś wianek zdobiony białymi kwiatami. Suknia panny młodej była za każdym razem specjalnie szyta na tę okazję i była wzbogacona wszechobecnymi efektownymi, białymi dodatkami. W talii suknia była przepasana białym fortuchem. W trakcie oczepin, miejsce wianka zajmował czepiec z koronki klockowej, igłowej lub szydełkowej, wiązany z tylu głowy.