Isaías Medina Angarita (ur. 6 lipca 1897 w San Cristóbal, zm. 15 września 1953 w Caracas) – wenezuelski polityk, prezydent Wenezueli (1941–1945).

Życiorys Był synem generała José Rosendo Mediny i jego żony Alejandriny Angarity Garcíi. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnym mieście, następnie w wieku piętnastu lat wstąpił do Szkoły Wojskowej w Caracas. W 1914 uzyskał stopień podporucznika. Służył jako dowódca plutonu w 3. kompanii 2. batalionu piechoty. W lutym 1919 został zatrudniony w Szkole Wojskowej jako komendant kompanii kadetów i wykładowca. Od 1927, gdy awansował na stopień pułkownika, pracował w szkole oficerskiej w Caracas i jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkołach Federalnych w Caracas. Zainteresował się w tym okresie nowymi ideami politycznymi, działał na rzecz uzyskania pełnej autonomii przez wenezuelskie instytucje akademickie. Związał się z Grupą Ateńską i z Klubem Siedmiu. Po uzyskaniu wysokiego stanowiska w Ministerstwie Wojny i Marynarki zaprzyjaźnił się z Eleazarem Lópezem Contrerasem. W 1930 został członkiem komisji regulacji armii i marynarki wojennej, zaś od 1931 do 1935 pełnił obowiązki kierownika sekretariatu ministerstwa. W 1940 awansowany na stopień generała brygady.