Cztery dni po opublikowaniu Raportu Hennessy'ego ówczesny minister więziennictwa Nicholas Scott odparł zarzuty Stowarzyszenia Naczelników Więziennych (Prison Governors Association) i Stowarzyszenia Funkcjonariuszy Więziennych (Prison Officers Association), jakoby ucieczka była wynikiem politycznych ingerencji w sposób zarządzania więzieniem. 25 października 1984 roku dziewiętnastu więźniów stawiło się w sądzie w sprawie o spowodowanie śmierci Jamesa Ferrisa, szesnastu postawiono zarzut morderstwa. Patolog oświadczył, że rany kłute zadane Ferrisowi nie mogłyby zabić zdrowego mężczyzny. Sędzia uniewinnił wszystkich szesnastu, gdyż nie udało się udowodnić, że atak serca spowodowany został odniesionymi wcześniej obrażeniami.
Uciekinierzy Piętnastu uciekinierów złapano pierwszego dnia, w tym czterech, którzy chowali się w pobliskiej rzece i korzystali z trzciny do oddychania pod wodą. Kolejnych czterech pochwycono w ciągu następnych dwóch dni, wliczając Hugh Coreya i Patricka McIntyre'a, którzy przez dwie godziny bronili się na opuszczonej farmie. Z pozostałych dziewiętnastu uciekinierów, osiemnastu trafiło do republikańskiego bastionu na południu hrabstwa Armagh, gdzie dwóch członków Tymczasowej Irlandzkiej Armii Republikańskiej z Brygady South Armagh przetransportowało ich do bezpiecznych kryjówek. Dano im wybór – mogli wrócić do aktywnej służby w kampaniach zbrojnych IRA, lub otrzymać nową tożsamość w Stanach Zjednoczonych.