Ustawy te wymagały, by nowi uczestnicy rynku uzyskiwali licencje zatwierdzane w głosowaniu przez legislaturę stanową, co umożliwiało korupcję. Te ogólne przepisy bankowe ograniczały także działalność banków w istotny sposób. Przede wszystkim amerykańskie banki wolnej bankowości mogły posiadać tylko jedną placówkę i musiały zabezpieczać emisję swoich banknotów nie tylko rezerwami złota, ale także poprzez zakup i przekazywanie władzom bankowym określonych papierów wartościowych uznanych przez prawo danego stanu jako dopuszczalne zabezpieczenie; papiery te zwykle obejmowały obligacje emitowane przez rządy stanowe. Spadek wartości tych obligacji był uznany za główną przyczynę bankructw banków w momentach, gdy jednocześnie upadało wiele instytucji bankowych w danym stanie. Brak bankowości oddziałowej powodował z kolei, że banknoty emitowane przez poszczególne stany były dyskontowane według różnych stawek po oddaleniu się od miejsca emisji – co było znacznym utrudnieniem dla właścicieli banknotów. Jako powód upadłości wskazuje się także bardziej ogólną utratę wartości aktywów. Kilku autorów przypisuje wysoką liczbę bankructw w okresie wolnej bankowości w Stanach ograniczeniom nakładanym na strukturę aktywów banków.