W 1912 roku w WSR w Warszawie wykładał meteorologię, a w latach 1912 i 1913 odbył w Hamburgu i Petersburgu dodatkowe studia w zakresie meteorologii. W latach 1913–1918 wykładał na Kursach Przemysłowo-Rolniczych w Warszawie.
Od początku 1919 roku był zastępcą kierownika Centralnego Instytutu Meteorologicznego w Warszawie i jednocześnie prowadził wykłady w charakterze docenta w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Współpracował z pracownią meteorologii Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1920 roku przeniósł się do Poznania, by na Wydziale Filozoficznym miejscowego Uniwersytetu podjąć – jako zastępca profesora – wykłady z meteorologii i klimatologii; powierzono mu jednocześnie zorganizowanie, a następnie kierownictwo Obserwatorium Meteorologicznego w Collegium Minus. W 1923 roku uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego oraz stanął na czele utworzonej Katedry Meteorologii i Klimatologii na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1925–1926 uruchomił kolejne punkty Obserwatorium Meteorologicznego – na Sołaczu i w Golęcinie. W roku 1937 został profesorem zwyczajnym. Nie zaprzestał współpracy z warszawskim Centralnym (później Państwowym) Instytutem Meteorologicznym, w którym kierował Wydziałem Sprawdzań Przyrządów.