Był aktywnym uczestnikiem życia naukowego krajowego i zagranicznego. Został przyjęty w poczet członków Warszawskiego Towarzystwa Naukowego (członek rzeczywisty 1915, członek zwyczajny 1929). Od 1920 roku był członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Działał czynnie w Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej, uczestniczył w jej IV (1930) i V (1933) kongresie. Wybuch II wojny światowej zastał go na kolejnym kongresie Unii w Waszyngtonie; większą część okresu wojennego spędził w Paryżu, pracując w Institut de Physique du Globe u boku prof. Charlesa Mauraina. Współpracował z ruchem oporu, po wyzwoleniu Paryża włączył się do prac polskiego Narodowego Komitetu Oporu.
Do Poznania powrócił w 1945, obejmując poprzednio zajmowaną katedrę. W 1952, wraz z całym wydziałem, przeniósł się do powołanej Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. W latach powojennych doczekał się nadania tytułu doktora nauk (1950). Kierował katedrą do końca życia (od 1959 pod nazwą Katedra Meteorologii), zmarł 21 maja 1960 w Poznaniu.