w Gujanie), wśród ubogich miast mieszkańców Neapolu, na indonezyjskiej Jawie, wśród Apaczów Mescalero na terenach stanu Nowy Meksyk, w plemieniu Aszanti z Ghany, Igbo ze wschodniej Nigerii oraz w gettach murzyńskich na terenie Stanów Zjednoczonych.
Rodzina matryfokalna a wychowanie dzieci Istnienie rodzin matryfokalnych czyni aktualnym pytanie o niezbędność ojca (bądź mężczyzny w ogóle) w rodzinie jako warunku pomyślnej socjalizacji dzieci. Dość powszechne jest w kulturze zachodniej przekonanie, że obecność kobiety i mężczyzny jako rodziców społecznych jest konieczna dla prawidłowego rozwoju dziecka. Niejeden antropolog (socjalizowany w Europie czy USA), akceptujący takie ujęcie, zwykł patrzeć na rodzinę matryfokalną jako swoistą anomalię i strukturę odbiegającą od normy rozumianej jako tzw. pełna rodzina, to znaczy złożona z ojca i matki. W takich przypadkach interpretacja rodziny matryfokalnej widoczne jest traktowanie jej jako odpowiednika „rozbitych rodzin nuklearnych”, czyli pewnego przypadku rodziny jednorodzicielskiej. Jednak, gdy ta ostatnia jest strukturą jednorodzicielską od początku swego istnienia i dodatkowo jest nią z wyboru, nie można jej traktować jako rodziny rozbitej. W związku z powyższym należy uwypuklić różnicę między rodziną jednorodzicielską a matryfokalną.