Ta, w podzięce za uwolnienie od podejrzeń o czary, ofiarowuje Laurze swój różaniec. Zebrani wchodzą do kościoła, a na placu pozostają jedynie Enzo i Barnaba, który rozpoznał w rzekomym dalmatyńskim marynarzu wypędzonego z Wenecji genueńskiego księcia Enza Grimaldo, dawnego ukochanego Laury. Barnaba obiecuje Enzo zorganizowanie schadzki z Laurą, a po jego odejściu dyktuje pisarzowi list informujący Alvisa o zdradzie żony, który wrzuca do rzeźbionej paszczy lwa, służącej do przekazywania donosów. Gioconda podsłuchuje z ukrycia rozmowę Barnaby z pisarzem i rozpacza z powodu zdrady kochanka.
Akt II (Różaniec) Enzo spotyka się z Laurą na pokładzie swojego okrętu. Pojawia się na nim również Gioconda i dochodzi do starcia między rywalkami. Na widok nadpływającej barki Alvisa Gioconda tryumfuje, lecz widząc w rękach Laury różaniec swojej matki, ułatwia wiarołomnej żonie ucieczkę przed mężem, oddając jej własną maskę i łódź. Enzo oskarża Giocondę o zastawienie pułapki na Laurę, ona jednak wskazuje mu prawdziwe źródło niebezpieczeństwa – nadpływającą barkę wysłanników Inkwizycji, mających go aresztować. Enzo podpala okręt i ucieka z niego wpław.