Skutki bitwy W walkach pod Dobricz strona bułgarska straciła 1053 zabitych (w tym 31 oficerów). Większość z nich poległa w ostatnim dniu bitwy. Wśród ciężko rannych był dowódca 8 pułku primorskiego – płk Panajot Minkow, a także płk Dimityr Czolakow z 35 pułku wraczańskiego. Największe straty poniósł 36 kozłodujski pułk piechoty, tracąc 342 zabitych i 1012 rannych. 35 pułk stracił w bitwie 121 zabitych i 532 rannych. Większość ofiar bitwy spoczęła w mauzoleum wojennym w Dobricz.
Bitwa pod Dobricz związała znaczną część sił rumuńsko-rosyjskich w Dobrudży. W tym czasie główne siły 3 Armii bułgarskiej mogły wziąć udział w bitwie pod Turtucaia. Sukcesy militarne pozwoliły Bułgarom przejąć kontrolę nad Południową Dobrudżą i zepchnąć siły rumuńsko-rosyjskie na północ, na linię Mangalia – jezioro Oltina, gdzie rozegrała się kolejna faza kampanii.
Pamięć o bitwie Bitwa pod Dobricz stanowi kanwę opowiadania Jordana Jowkowa – Bułgarka, pojawia się także w zbiorze Czerwone strony Antona Straszimirowa.
Przypisy
Bibliografia Nikoła Nedew, България в Световната война (1915-1918), Sofia 2001, s.82. Radosław Simeonow, Величка Михайлова и Донка Василева. Добричката епопея. Историко-библиографски справочник, Dobricz 2006
Bitwa pod Dobriczem Kategoria:Bitwy na teatrze bałkańskim I wojny światowej Kategoria:Bitwy w 1916 Kategoria:Bitwy w historii Bułgarii Kategoria:Bitwy w historii Rumunii