Poza tym produkowano szkło stołowe-galanteryjne wytwarzane sposobem ręcznego dmuchania ze szkła przeźroczystego i barwionego, butelek, szkła oświetleniowego (do lamp gazowych i naftowych), szkła perfumeryjno-kosmetycznego, aptecznego i technicznego.
Okres okupacji niemieckiej W okresie II wojny światowej huta została przejęta przez Niemców. Zakładem kierowali: Bruno Gresser, a następnie Kurt Czulins – szklarz pochodzenia austriackiego. Produkowano szkło stołowo-galanteryjne, oświetleniowe, gospodarcze, słoiki, butelki, bańki felczerskie itp. W 1943 r. wskutek pożaru zniszczona została hala produkcyjna, a w 1944 zdemontowano drugą halę oraz zamknięto filię przy ul. Dworcowej. W momencie wyzwolenia Inowrocławia w styczniu 1945 zakład był całkowicie zdewastowany.
Okres PRL Wiosną i latem 1945 roku pracownicy samorzutnie odgruzowali zakład i wznowili produkcję. W latach 1945–1946 dyrektorem huty był jej były właściciel Henryk Podkomorski, po czym zastąpił go hutnik Władysław Harenda. Zakład podlegał początkowo Zjednoczeniu Budowlanemu w Bydgoszczy, od 1947 roku Piotrkowskiemu Zjednoczeniu Przemysłu Szklarskiego, a od 1960 – Zjednoczeniu Przemysłu Szklarskiego w Sosnowcu. Asortyment produkcji w latach 50.