Lata 1918–1920 W listopadzie 1918 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Został przydzielony do 35 pułku piechoty, w którym służył jako dowódca plutonu i adiutant batalionowy. 1 czerwca 1919 r. awansował do stopnia kapitana. Od 15 sierpnia 1919 r. do 1 marca 1920 r. pełnił funkcję zastępcy szefa oddziału w Oddziale II DOG Grodno. Następnie przeniesiono go do Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP. 1 lipca 1920 r. powrócił do służby liniowej, obejmując dowództwo 1 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty Legionów. Przejściowo od sierpnia do pocz. września pełnił także obowiązki dowódcy 5 kompanii II batalionu oraz II batalionu. Walczył m.in. pod Zwierkami, Białymstokiem, Kuźnicą Białostocką, gdzie w wyniku wypadu jego pododdział obsadził dworzec kolejowy.
Okres międzywojenny 12 stycznia 1921 r. został urlopowany z wojska, a następnie jako oficer 7 pułku piechoty Legionów przeniesiony do rezerwy. Prowadził gospodarstwo rolne we własnym majątku ziemskim w Rożdżałowie (powiat chełmski), później w Barłominie koło Wejherowa na Pomorzu. W międzyczasie był też dyrektorem Towarzystwa Produktów Rolnych w Warszawie. W latach 1934–1935 pełnił funkcję komisarza rządowego w dobrach wilanowskich.