Opis systemu Według artykułu w czasopiśmie „Радио” sieć wykorzystywała 54 zestawy stacji R-417S w wariancie stacjonarnym oraz cztery zestawy R-420S (dla dwóch odcinków o długości do ok. 500 km), a łączna długość linii wynosiła ok. 5000 km. W tym samym źródle podano, że (przy interwałach do ok. 160 km) system mógł pracować przy 60–120 kanałach telefonicznych, przewidywał obejściowe drogi łączności (redundancję), a faktyczną niezawodność łączności między dowolnymi dwoma obiektami określono na poziomie co najmniej 99,99%.
Charakterystyka techniczna Większość połączeń systemu realizowano z użyciem urządzeń R-417 Baget-S (R-417S), pracujących na częstotliwościach 4,435–4,555 GHz i 4,630–4,750 GHz (pasmo S); moc nadajnika mogła osiągać 1,5–2,5 kW, a system dostarczał 60 cyfrowych kanałów głosowych lub transmisję danych o przepustowości 480 kbit/s. Maksymalna długość pojedynczego linku R-417 wynosiła 200 km. Dwa odcinki o długości przekraczającej 200 km realizowano z użyciem urządzeń R-420S, wyposażonych w anteny paraboliczne o średnicy 16 m.