W połowie lipca tego roku podpisał tzw. Apel Wyborski, w wyniku czego skazano go na karę 3 miesięcy więzienia. W 1910 r. został członkiem Komitetu Centralnego Partii Kadetów. Na przełomie 1910/1911 r. wstąpił do masonerii. Od 1913 r. był członkiem Rady Najwyższej Rosyjskiej Masonerii. Od 1914 r. kierował oddziałem sanitarnym Wszechrosyjskiego Związku Miast. Od 1915 r. pracował w Głównym Komitecie do Spraw Zaopatrzenia Armii Rosyjskiej. W latach 1916–1917 stał na czele oddziału piotrogrodzkiego Wszechrosyjskiego Związku Miast. Po rewolucji lutowej, do której miał neutralny stosunek, zaczął optować za konstytucyjną monarchią. W kwietniu tego roku został przewodniczącym krymskiego gubernatorskiego urzędu ziemskiego. Od sierpnia redagował organ prasowy kadetów „Swobodnyj Narod”. Do rewolucji bolszewickiej odniósł się wrogo. Wybrano go z ramienia kadetów członkiem Komitetu Ochrony Ojczyzny i Rewolucji. Aktywnie występował przeciwko bolszewikom. Nawiązał kontakty z Partią Socjalistów-Rewolucjonistów (tzw. eserami). Został przewodniczącym urzędu ziemskiego guberni krymskiej przy dowództwie gen. Antona I. Denikina. W połowie listopada 1920 r. wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Paryżu. Działał w Rosyjskim Komitecie Ziemsko-Miejskim Pomocy Rosyjskim Obywatelom za Granicą.