Kościół pw. św. Bartłomieja w Staszowie (staszowska fara) – kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem św. Bartłomieja ulokowany w Staszowie w diecezji sandomierskiej.
Historia Istnienie pierwszej drewnianej świątyni datuje się na początek XIII w. Drewniany kościół został spalony przez najazd Tatarów w 1241 roku. Na jego miejsce w latach 1342–1343 wybudowano murowany, w stylu gotyckim. Fundatorką kościoła była Dorota Tarnowska, dziedziczka Staszowa. W 1345 r. świątynię konsekrował Jan Grot ze Słupowa, biskup krakowski.
Kościół zwrócony jest głównym wejściem na zachód, ołtarzem na wschód. Od strony zachodniej w 1610 r., staraniem Gabriela Tęczyńskiego, dobudowano wieżę na planie kwadratu. Poniżej gzymsu koronującego wieżę umieszczono astragal wykonany techniką sgraffito. Kolejna przebudowa fary miała miejsce w 1625 r., kiedy to wykonano nowe sklepienia i podziały oraz zmieniono wnętrze. Ołtarz główny jest późnobarokowy, z Ukrzyżowanym Chrystusem, a na zasuwie z wizerunkiem świętego Bartłomieja. W 1657 r. kościół zdewastowały wojska siedmiogrodzkie i kozackie Jerzego II Rakoczego. W latach 1770–1780 nastąpiła kolejna przebudowa wnętrza kościoła.