Rozbiory Rzeczypospolitej przyczyniły się do upadku miejscowości. W XIX wieku znajdowała się ona w powiecie brzeskim guberni grodzieńskiej.
Julian Ursyn Niemcewicz opisuje Czernawczyce jako „nędzne miasteczko dziś już zupełnie oblazłe przez żydów”.
W 1868 roku było tu ponad 70 domów, dwie cerkwie prawosławne (Piatnicka i dawny kościół Troicki), synagoga, sklep, warsztat szewski, dwie karczmy. W 1889 roku założono tu hutę szkła.
W okresie międzywojennym Czernawczyce należały do gminy Turna w powiecie brzeskim województwa poleskiego. Według spisu powszechnego z 1921 roku była to wieś licząca 101 domów. Mieszkało tu 749 osób: 356 mężczyzn, 393 kobiety. Pod względem wyznania żyło tu 138 rzymskich katolików, 182 prawosławnych, 428 żydów oraz jeden ewangelik. 428 mieszkańców deklarowało narodowość żydowską, 149 polską, 143 białoruską, 21 rusińskąInna niż tutejsza i poleszucka., 6 litewską a 2 rosyjską. Przed II wojną światową tutejszy majątek ziemski należał do Puzynów.