W 1993 robił tam zdjęcia ze swoim cieniem na „natychmiastowych” materiałach Polaroid do kolekcji firmy. W procesie tym otrzymywał, powstające równolegle: czarno-białe negatywy i odbitki. W tym samym roku wykonał pierwsze fotografie barwne ze swoim cieniem.
Kolejnym etapem był cień w krajobrazie kształtowanym przez człowieka. W 1995 (oraz później – w 2011) fotografował w ogrodach Elżbiety i Krzysztofa Pendereckich w Lusławicach, następnie w ogrodach Łańcuta (także we wnętrzach zamkowych), Baranowa Sandomierskiego, Żelazowej Woli, Krasiczyna i innych (do 2001). Przejście w połowie pierwszej dekady XXI w. do fotografii cyfrowej oraz zmiana sprzętu i optyki zaowocowały innymi sposobami przedstawiania cienia wprojektowanego w otoczenie. W 2008 Leśniak rozpoczął prace nad cyklem fotografii, gdzie końcowy obraz powstaje (podobnie jak w całej jego twórczości) przede wszystkim podczas fotografowania, gdy używa m.in. zmiennej ogniskowej aby osiągnąć zauważalny ruch, intensywność barwy i większą dynamikę kompozycji. Były to mandale Niektórzy używają określenia leśniaki-mandale, np. Janina Hobgarska w katalogu: Publikacja pierwszych leśniaków-mandali: . Bezpośrednią, choć nie jedyną inspiracją dla ich powstania, było zetknięcie z fotografiami wykonanymi przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a, które od lat 90.