W październiku 1936 roku został dowódcą tego oddziału.
W październiku 1938 wziął udział w zajęciu czechosłowackiego Zaolzia jako dowódca batalionu kombinowanego z 62 pp w 15 zbiorczym pp kombinowanej 4 Toruńskiej Dywizji Piechoty.
W kampanii wrześniowej walczył w składzie 15 Dywizji Piechoty (Armia „Pomorze”) na przedpolach Bydgoszczy i w samym mieście, w bitwie nad Bzurą. Po przydzieleniu 15 DP do Grupy Operacyjnej gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza 11 września dowodził oddziałem wydzielonym osłaniającym południowe skrzydło GO w rejonie Grabkowa i Unisławic (na południe od Włocławka), który obejmował 62 pp, bataliony Obrony Narodowej „Bydgoszcz” i „Nakło” oraz II dywizjon 15 pal. Na czele tego oddziału stoczył 13 września całodniową walkę pod Grabkowem i Czerniewicami, po czym na rozkaz gen. Zdzisława Przyjałkowskiego przeszedł do odwodu w rejon Lubieńka (13 IX) i Gąbina (14/15 IX), skąd wyruszył z zadaniem utworzenia obrony przeciwpancernej do Białej Góry (16 IX) i wziął udział w bitwie nad Bzurą. Po przebiciu się resztek pułku do Warszawy walczył od 21 do 28 września w obronie stolicy w rejonie Bielan i Wawrzyszewa.