W roku 1920 stowarzyszenie zostało dobrowolnie rozwiązane.
W międzyczasie Apolonia Makowska wraz z mężem Wacławem Leonem Makowskim, który wcześniej obejmował stanowisko kierownika a później wspólnika w księgarni Orzeszkowej – „E. Orzeszkowa i S-ka” w Wilnie, prowadzili własną księgarnię wydawniczą przy ulicy Świętojańskiej 2 w Wilnie z filią w Mińsku. Prowadzili także interesy z wydawnictwami warszawskimi w tym z domem wydawniczym Gebethner i Wolff. Po roku 1902 uzyskali zgodę na otworzenie pierwszej polskiej czytelni, których tworzenie do tego czasu było surowo zakazane. Makowska obejmowała w niej stanowisko kierownicze. Jak wynika z pamiątek rodzinnych, w gronie zatrudnionych przez Makowskich osób, znajdowała się ulubienica Apolonii Makowskiej i zarazem wzorowa pracownica – Janina Kuleszo, zwana Janką Kuleszanką.
Apolonia Makowska udzielała się na polu szerzenia kultury – razem z małżonkiem organizowała koncerty i przedstawienia, na których pojawiały się znane osobistości. W trakcie swojej wieloletniej działalności, skierowanej m.in. na zachowanie ciągłości języka polskiego pod zaborami, praca ich niejednokrotnie podlegała cenzurze.