W 1780 roku dwór przeszedł na własność hrabiego Antoniego Alexandra von Magnisa, a w 1789 roku hrabiego Ernesta Fryderyka von Haugwitza. Na początku XX wieku, prawdopodobnie dla potrzeb kolejnego właściciela obiektu, dokonano ostatniej, najznaczniejszej przebudowy dworu. Obejmowała ona wykonanie nowych ścian działowych i sufitów, więźby dachowej, nowego szczytu północnego, wymianę sklepiania sieni na strop oraz drewnianych schodów na kamienne (pozostawiono jedynie dawną drewnianą poręcz). W budynku wykonano ponadto centralne ogrzewanie, w części pomieszczeń urządzono nowe parkiety, zaś od strony południowej wymurowano dobudówkę gospodarczą (w dolnej partii z kamienia) nakrytą dwuspadowym daszkiem.
Pod koniec II wojny światowej w 1945 roku dwór uległ częściowemu uszkodzeniu. W okresie powojennym po nacjonalizacji i przejęciu obiektu przez władze polskie uległ on dalszej dewastacji, co spowodowane było brakiem jego konserwacji i brakiem odpowiedniego zabezpieczenia. W latach 1969–1971 przeprowadzono częściowy remont dworu, w trakcie którego rozebrano przybudówkę (pozostawiając piwnice), a obiekt został zaadaptowany na składnicę Muzeum Ziemi Kłodzkiej w KłodzkuSłownik geografii turystycznej Sudetów, op. cit., s. 177.. Przez krótki czas prezentowano w nim kolekcję zegarów.