Pogłębiła je jeszcze II wojna światowa, gdy przeciw okupantom wystąpiły komunistyczna formacja partyzancka: Greckie Ludowe Wojsko Wyzwoleńcze (ELAS) oraz dziesięciokrotnie słabsza prawicowa: Grecka Narodowa Liga Demokratyczna (EDES).
Partyzanci ELAS, nie odrzucając współpracy z rządem, domagali się dla siebie udziału w siłach porządkowych i obronnych przyszłej Grecji oraz ukarania kolaborantów i hitlerowskich zbrodniarzy wojennych w Grecji. Oba te punkty nie zostały zaakceptowane przez króla Jerzego II oraz Brytyjczyków. W efekcie próby rozbrojenia ELAS, w grudniu 1944 r. doszło do 37-dniowego starcia w Atenach, w którym byli hitlerowcy greccy (tzw. Bataliony Bezpieczeństwa) oraz była kolaboracyjna policja hitlerowskiego tzw. Państwa Greckiego, stanowili główną, grecką siłę zbrojną, walczącą po stronie monarchy i Brytyjczyków. Starcia te zakończono porozumieniem w Warkizie o pełnym rozbrojeniu i rozwiązaniu wszystkich oddziałów stron, utworzeniu nowej policji i wojska, z udziałem w nich wszystkich stron oraz zapowiedzią budowy demokratycznego państwa. Porozumienie to nie zostało dotrzymane przez żadną ze stron. Grecję ogarnęła fala państwowego terroru, skierowanego przeciwko wszystkim członkom ELAS oraz osobom wspomagającym go.
Wojna domowa w Grecji