Kapilarny mechanizm wytworzony przez każdą komórkę wkładu (w formie plastra miodu) miał tendencję do utrzymywania uryny w miejscu w środowisku zerowej grawitacji tak długo, aż zakończy się proces zrzutu uryny do przestrzeni kosmicznej. Pokrywa URA zamykana w okresie nieużywalności blokowała przepływ tlenu z kabiny do próżni przestrzeni kosmicznej. Natomiast otwarta w czasie używania umożliwiała przepływ tlenuSytuację, podczas której kabina modułu dowodzenia była wypełniona mieszanką tlenu i azotu, szczegółowo opisuje artykuł Modernizacja Modułu Dowodzenia. z kabiny wraz z płynnym wnętrzem URA do pustki przestrzeni kosmicznej. Uruchamiany ręcznie zawór w pokrywie URA umożliwiał przedmuchanie (przeczyszczenie) urządzenia.
W celu użycia odbieralnika uryny należało go podjąć ze stanowiska, co jednocześnie powodowało zdjęcie pokrywy. Następnie zawór zrzutu uryny na panelu zarządzania odpadami należało obrócić w położenie „zrzut”, umożliwiając wentylowanie systemu do przestrzeni kosmicznej, korzystając z powstałej różnicy ciśnienia 3,4 × 104 N/m². Po zakończeniu wydalania moczu, od momentu kiedy komora odbiorcza URA opróżniła się, należało poczekać 60 sekund, aby umożliwić przedmuchanie systemu przed zamknięciem zaworu zrzutu na panelu.